(Öncelikle adım ELANUR. Bu blogun sahibi olan annem. Ben de bir yazı yazarak onun blogunda  paylaşmak istedim,kabul ettiği için bu, ilk yazım oluyor. Hatalarım varsa belirtebilirsiniz.)

Şu son günlerde insanların acımasızlık duygusu çok arttı.Gazetelere,haberlere bakınca doğru dürüst bir haber görebiliyor musunuz? Neymiş “ağrı kesici vermedi diye öldürmüş”, neymiş “namus meselesiymiş”…

Sen eğer sadece para için,  yürümekte zorlanan yaşlı kadının  çantasını almaya çalışıp ayakta durmakta zorlanan o masum kadını yerlerde sürüklersen sana söylenecek söz yoktur.Bu yapılan acımasızlıktır.Önüne gelen bir kişiye sor;

Otobüste, minibüste vb. yerlerde engellilere, yaşlılara, hamilelere, gazilere, çocuklara yer veriyor mu ve onlara dışarıda yardım ediyor mu? Çoğunluk eminim ki “Evet” der.Acaba gerçek mi? Değil. Evet çoğu insan bu konuda yalan söylüyor. Nereden biliyorum?

Ben herkesi, her şeyi gözlemlerim. Yer vermemek için camdan dışarı bakanlar mı,uyumuş taklidi yapanlar mı dersin.Bunlar gerçekten çok kötü davranışlar.Bu insanların terbiyeleri,merhametleri nerede?

Size birkaç laf daha söylemek istiyorum. Aynalar sadece “güzelliğin bozulmuş mu” diye bakmak için değildir.Kendine söz vermek için de kullanılır.Ara sıra geçin aynanın karşısına “Ben  merhametliyim.Acımasız değilim ve hiçbir zaman  acımasız olmayacağım.”diye söz verin kendinize. Çünkü insan olabilmek merhametli olmayı gerektirir.

Elanur Öz