Nasıl da geçiyor zaman,nasıl da değişiyor insan! Hep beklenen yarınlar, gelecek güzel günler görebilme umuduyla nasıl da eskiyor yıllar…

Bu yaşıma kadar olan tüm tökezlemelerimde her şeyin güzel olacağına dair inancım son günlerde biraz köreldi sanki.Daha mı gerçekçi bakıyorum olaylara, yaşanmışlıklara ve yaşanması muhtemel yarınlara, yoksa artık büyüdüm mü bilemiyorum.İçimde var olan ve ısrarla büyümesine izin vermediğim çocuk sanırım artık eteğimi bırakmak üzere. İçim acımıyor değil hani ama sanırım yarına dair beklentilerimin olmaması için gerekli bir arınma olacak bu. Yarın neler gösterir bilmiyorum. Bildiğim tek şey; artık her şey çok güzel olacak düşüncemin yok olduğu.Yarın her şey olması gerektiği gibi olacak; ne bir fazla ne bir eksik. Beklentim ve çabam üzerine göre değil sadece gücü elinde bulunduranların egoları üzerine şekillenecek yaşamım,yıllardır olduğu gibi.Ve çabam olacak olanı değiştirmeye yetmeyecek, cılız kalacak beyhude gayretim.

Ama biliyorum ki ilahi adalet er geç tecelli edecek ve hak yiyip günü kurtaranlar, hep aynı güzellikleri yaşayacaklarını sananlar elbet bu dünyada hesap verecek.Sahte yakınlıklar menfaat biter bitmez göz göre göre çürürken, gerçek dostluklar her geçen gün daha da güçlenip kök salacak yarınlara.

Eskiden ne kadar kalabalık olursa yaşamın o kadar şen olunacağını düşünürdüm.Hep ondandı karşılık beklemeden sonuna kadar herkesi dost görmeye çalışmam.Ama gördüm ki menfaat sinsi bir yılan misali sarmış insanların benliğini.Gerçek dostluklar yerini günü kurtaracak menfaat tomurcuklarına bırakmış. Beklentileri karşıladığınız müddetçe en iyi sizsiniz.Ama bir gün farklı bir yaklaşımla şaşırtın o sevimli insan maskesiyle dolaşanları, onların size tokadını sarsılarak hissedeceksiniz .

Yıllardır savunduğum “çok insan çok mutluluk” düşüncem çürüdü son birkaç yılda. Yanımda olması gerekenler zaten hiçbir zaman çekmediler ellerini hayatımdan, ben de sonuna kadar buyur ettim yüreklerini yüreğime.Malum; çoğunluğa uyamadım hiç, vefa hala yaşıyor içimde tüm acı deneyimlere rağmen. Yanımda eğreti duranlar da bir anda imha ettiler varlıklarını zaman aşımı yaklaşımlarıyla.

Az insan çok huzurmuş meğer; yolu yarıladığım yaşımda anladım.Önce içim acıdı yalan yok, ama artık mutluyum.Belki de en büyük huzur geçmiş güzel yaşanmışlıkları çantama ekleyip gelecekten büyük beklentilere girmeden yoluma devam etmekte gizli. Mazide yaşadığımız yılların tebessümüyle; günü yakalamak zamanı şimdi…